မိုုးမခ
ႏိုု၀င္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၀
ကဲ … ၂၁ ရာစုုအ၀င္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ႏိုုင္ငံေရးေရခ်ိန္ကိုု ေျပာျပပါလား ဆရာ။
၂၁ ရာစုုအ၀င္မွာေတာ့ အခ်ဳိ႔ေသာျပည္သူေတြမွာ ႏိုုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ေ၀းကြာသြားတဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ႏိုုင္ငံေရးႏိုုးၾကားမႈေတြ ေအးစက္ေနတဲ့ကာလလုုိ႔ ေျပာရင္ေတာင္ ရမယ္။ ေဒၚစုုနဲ႔ အင္န္အယ္ဒီတိုု႔ရဲ့ စစ္အစုုိးရနဲ႔ၾကား ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြးၾကတာေတြ၊ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားေနၾကတာေတြဟာ သာမန္လူေတြအတြက္ အေသးစိတ္နားလည္သိရွိမႈေတြ မရႏိုုင္တဲ့ အေျခအေနလိုု႔ ဆိုုခ်င္ပါတယ္။ သာမန္ျပည္သူေတြအဖိုု႔ ေၾကာက္ရြံစိုုးရိမ္မႈေတြ ရွိေနတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲသည္တုုံးက ႏိုုင္ငံေရး လႈပ္ရွားလာမႈေတြကိုု ဥာဏ္မမီၾကဘူး ဆိုုျပီး ၾကည့္ေနရတဲ့ သေဘာလိုု႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။
အဲသည္အခ်ိန္တုုန္းက တခ်ဳိ႔ျဖစ္ရပ္ေတြ မီးေမာင္းထိုုးျပပါလား။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ့ ေနအိမ္ကိုု အေမြဆိုုင္အျဖစ္ ေအာင္ဆန္းဦးတိုု႔ လင္မယားက တရားစြဲတယ္။ အဲသည္တုုန္းက အတြင္းေရးမွုဴး ၂ နဲ႔ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္အခ်ဳိ႔ ရဟတ္ယာဥ္ပ်က္က်ျပီး ေသဆုုံးတယ္။ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရးတိုု႔၊ တိုုင္းရင္းသား၊ တပ္မေတာ္နဲ႔ ေဒၚစုုဦးေဆာင္တဲ့ အင္န္အယ္ဒီတိုု႔ ၃ ပြင့္ဆိုုင္ ေဆြးေႏြးသင့္တယ္ဆိုုတာေတြ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွာ ေျပာလာၾကတယ္။ တပ္မေတာ္ကိုု လုုပ္ၾကံတယ္ဆိုုျပီးေတာ့ ဦးေန၀င္းရဲ့ မိသားစုု၀င္ေတြကိုု ဖမ္းဆီးတာေတြ၊ အေရးယူတာေတြ လုုပ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆနး္စုုၾကည္နဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ လ်ဳိ႔၀ွက္ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုုပ္ေနေသာ္လည္း ထူးျခားတဲ့ ပြင့္လင္းမႈေတြကိုု လူထုုက မျမင္ၾကရဘူး။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ တပါတီအာဏာရွင္ၾကီး ဦးေန၀င္း ဆုုံးသြားတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု အက်ယ္ခ်ဳပ္က ျပန္လႊတ္ေပးလိုုက္တယ္။ အဲသည္လိုုမ်ဳိး ၂၀၀၁ ကေန ၂၀၀၂ အတြင္းကိုု ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။
၂၀၀၃ ေမလမွာ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ကိုု စည္းရုုံးေရးခရီးစဥ္ေတြ ထြက္လာတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု ဒီပဲယင္းမွာ စစ္အစုုိးရ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေပးေနတဲ့ အၾကမ္းဖက္သမားေတြက လုုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားလိုုက္တယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြအားလုုံးေကာ၊ ႏိုုင္ငံတကာက လူထုုတရပ္လုုံး အၾကီးအက်ယ္ တုုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားၾကတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ သတင္းေမွာင္ခ်ထားျပီး အၾကီးအက်ယ္ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားလိုု႔ သတင္းေတြ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကိုု လူေတြက မသိၾကရဘူး။ ျပည္ပမွာလည္း အခုုလိုုလုုပ္ၾကံမႈၾကီးကိုု ေဖာ္ထုုတ္အေရးယူႏိုုင္ဖိုု႔လည္း ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ အမ်ားက ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ အင္န္အယ္ဒီပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြဆီကလည္း ပြင့္လင္းတဲ့ ထုုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုုမႈေတြ မရခဲ့ၾကဘူးလိုု႔ ထင္ပါတယ္။ အဲသည္ေနာက္ပိုုင္းမွာ ဘာျဖစ္လာသလဲ။
၂၀၀၄ ခုုႏွစ္မွာ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ျပန္တက္ဖိုု႔ကိုု စစ္အစုိးရနဲ႔ အင္န္အယ္ဒီၾကားထဲမွာ ျပန္ညွိၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ သေဘာတူတယ္။ အဲသည္ေတာ့ ဗိုုလ္ခင္ညြန္႔နဲ႔ ညိွႏႈိင္းတာမွာ ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ အင္န္အယ္ဒီဖက္က လူေရြးျပီးသြားျပီလိုု႔ သိရတယ္။ သိုု႔ေသာ္ ဗိုုလ္သန္းေရႊက အဲဒီေကာင္ေတြ မျမင္ခ်င္ဘူးကြာလိုု႔ ေျပာလိုုက္တာ။ အဲသည္မွာ ေအာက္ကလူေတြက အင္န္အယ္ဒီမလာပါနဲ႔လိုု႔ ေျပာရေတာ့တာပဲ။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ဗိုုလ္ခင္ညြန္႔လည္း ရာထူးက ဖယ္ရွားခံရေတာ့တာပဲ။
အမ်ဳိးသားညီလာခံကိုု တက္ဖိုု႔ ညွိတဲ့ေနရာမွာ အင္န္အယ္ဒီက အထုုတ္ခံထားရတဲ့ အမတ္ေတြကိုု ပါ လိုုက္လံညွိႏႈိင္းခဲ့တာ ျဖစ္တယ္လိုု႔ သိရတယ္။ အင္န္အယ္ဒီက အထုုတ္ခံထားရတဲ့ အမတ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမတ္ေတြဆိုုတာက လူထုုက ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ အမတ္ေတြျဖစ္တယ္ဆိုုတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ အမတ္ေတြကိုုယ္တိုုင္ကလည္း အေလးအနက္ထားၾကတယ္လိုု႔ သိရတယ္။ သိုု႔ေသာ္လည္း အမတ္ေတြကလည္း တညီတညြတ္တည္းပဲ ပါတီက ကိုုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ေရြးေပးလိုု႔ အမ်ဳိးသားညီလာခံကိုု တက္ၾကရတာမ်ဳိး လိုုလားတယ္လိုု႔ ေတာင္းဆိုုခဲ့ၾကတယ္လိုု႔ ဆိုုတယ္။ အဲသည္လိုုမ်ဳိး ႏိုုင္ငံေရးအေျခအေနတရပ္ ျဖစ္ေပၚလာမယ္လိုု႔ ျဖစ္လာစဥ္မွာပဲ ဗိုုလ္သန္းေရႊက ဒီေကာင္ေတြ မျမင္ခ်င္ဘူးလိုု႔ ေျပာလိုုက္တာမွာ ပ်က္ျပယ္သြားတာပဲ။
အဲသည္ေနာက္ပိုုင္းမွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ မတရားဖိႏွိပ္မႈေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကိုု မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္လိုုက္ရတဲ့ လူၾကီးေတြ၊ လူငယ္ေတြရဲ့ ႏိုုင္ငံေရး ႏိုုးၾကားမႈက ျပန္လည္ ေပၚေပါက္လာတယ္လိုု႔ ထင္ပါတယ္။ အဲသည္မွာ လူထုုေတြရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု ဖမ္းခ်ဳပ္ထားခ်ိန္မွာ ကိုုယ့္နည္းကိုုယ့္ဟန္နဲ႔ တေယာက္တလက္ ႏိုုင္ငံေရးအလုုပ္ေတြ၊ လူမႈေရးအလုုပ္ေတြ လုုပ္ၾကဖိုု႔ စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲသည္ကိုု ဦးတည္လာၾကတယ္လိုု႔ ျမင္မိတယ္။ ဘယ္လိုု ေျပာခ်င္သလဲ။
ေဒၚစုုမပါဘဲနဲ႔ ႏိုုင္ငံေရးလုုပ္ရမယ္၊ အေျပာင္းအလဲေတြ လုုပ္ရမယ္ဆိုုတဲ့ အင္အားစုုေတြ၊ အေတြးအျမင္ေတြကေတာ့ လူတစုုမွာ၊ လူတခ်ဳိ႔မွာ ရွိေနတယ္လိုု႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူတိုု႔တေတြက ျပည္တြင္းမွာေကာ၊ ျပည္ပမွာပါ ဒီအေတြးအျမင္ကိုု ေသြးတိုုးစမ္းတယ္။ ထုုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုုတယ္။ လူထုု အမ်ားစုုၾကီးက ေဒၚစုုမပါဘဲနဲ႔ လုုပ္ၾကမယ္ဆိုုတဲ့ ႏိုုင္ငံေရးအေတြးအျမင္ မရွိဘူးလိုု႔ ဆိုုရမယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံထားရခ်ိန္မွာ၊ သူတိုု႔ကိုု တိုုက္ရိုုက္ဦးေဆာင္မႈ မေပးႏိုုင္ခ်ိန္မွာ လူၾကီး လူငယ္ ႏိုုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြက၊ တက္ၾကြလာသူေတြကိုုယ္တိုုင္က ကိုုယ့္နည္းကိုုယ့္ဟန္နဲ႔ တေယာက္တလက္ႏိုုင္ငံေရး ဆိုုလိုု႔ ေျပာႏိုုင္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ လုုပ္လာၾကတယ္လိုု႔ ေျပာလိုု႔ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။
၂၀၀၄ နဲ႔ ၂၀၀၅ ေနာက္ပိုုင္းမွာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အက်ဥ္းေထာင္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္လာတယ္။ သူတိုု႔တေတြက ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားဆိုုတဲ့ အစုုအဖြဲ႔နဲ႔ လႈပ္ရွားတယ္။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာေရးေတြကိုု ေတာင္းဆိုုတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ အင္န္အယ္ဒီပါတီက လူငယ္ေတြနဲ႔ လက္တြဲျပီး လႈပ္ရွားမႈေတြ ျဖစ္လာတယ္ လိုု႔ ျမင္ပါတယ္။ အဲသည္လုုိမ်ဳိး စုုဖြဲ႔မႈေတြဟာ စစ္အစုုးိရရဲ့ သေဘာထား တင္းမာမႈ၊ ရန္လိုုမႈေတြနဲ႔ပဲ ရင္ဆိုုင္ရတယ္လိုု႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ အာဇာနည္ေန႔ အေလးျပဳဖိုု႔ သြားေရာက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ ၾကံ့ဖြံ႔ေတြ စြမ္းအားရွင္ေတြက တားျမစ္တာေတြ၊ စသည္ျဖင့္ …
ဟုုတ္ပါတယ္။ အဲသည္တုုန္းက အမွတ္ရတာေလး တခုုေျပာရရင္၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကိုု အတိုုက္အခံႏိုုင္ငံေရးထက္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေပးႏိုုင္တဲ့ အင္အားစုုအျဖစ္ ရပ္တည္ေပးၾကပါလားလိုု႔ အၾကံဥဏ္ေပးၾကတာမ်ဳိးေတြ ၾကားရတယ္။ စစ္အုုပ္စုုနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏိုုင္ရထားတဲ့ ေဒၚစုုဦးေဆာင္တဲ့ ႏိုု္င္ငံေရး အင္အားစုုေတြ ၾကားထဲမွာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြကိုုယ္တိုုင္လည္း ၂၀၀၇ ၾသဂုုတ္လ ေလာင္စာဆီအေရးအခင္းမွာ ႏိုုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈထဲကုုိ ၀င္ေရာက္လာၾကေတာ့တာပဲ။
အဲသည္မွာ ေနာက္ထပ္ အမွတ္ရတာတခုုေျပာရရင္ ၁၉၈၉ မွာ မင္းကိုုႏိုုင္တိုု႔ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနတုုန္းက ၈၈မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု ဒီမိုုကေရစီအေရးေတာ္ပုုံရဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ လုုပ္ေဖာ္ကိုုင္ဖက္ေတြလိုု သေဘာထားတယ္လိုု႔ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုု ၁၀ စုုႏွစ္ အေက်ာ္မွာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္ သူတိုု႔ ၈၈မ်ဳိးဆက္ေတြက သေဘာထားလိုုက္ၾကတယ္။ အင္န္အယ္ဒီလူငယ္ေတြနဲ႔ အတူ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ဓာတ္ပုုံပါတဲ့ တီရွပ္ေတြနဲ႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက စစ္အစုုးိရကိုု ရင္ဆိုုင္ေနရတာကိုု ေတြ႔ၾကရတယ္ လိုု႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ေနာက္ အမွတ္ရတာေတြ ေျပာရရင္ ခုုနင္ကေျပာတဲ့ တေယာက္တလက္ႏိုုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြထဲမွာ ျဖဴျဖဴသင္းတိုု႔က ေအအိုုင္ဒီအက္စ္၊ အိပ္ခ်္အိုုင္ဗီ လူနာေတြ ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ မစုုစုုေႏြးတိုု႔ရဲ့ အဓမၼလုုပ္အားေပးအမႈေတြကိုု ထုုတ္ေဖာ္တြန္းလွန္မႈေတြ၊ မသန္းျမင့္ေအာင္တိုု႔ စာေပအႏုုပညာရွင္ေတြရဲ့ လူမႈေရးလုုပ္ငန္းေတြ၊ တကုုိယ္ေတာ္ ဆႏၵျပတဲ့သူေတြ၊ ေရွ႔ေနၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေအးျမင့္၊ ဦးျမင့္ေအးတိုု႔က လူ႔အခြင့္အေရးဆိုုင္ရာ အမႈအခင္းေတြ ရင္ဆိုုင္ ထုုတ္ေဖာ္လာတာေတြ ရွိလာတယ္။ မီဒီယာေတြမွာ အထူးသျဖင့္ ျပည္ပေရဒီယိုုေတြမွာ ျပည္တြင္းကေနျပီး အစုုိးရကိုု ျပန္ေ၀ဖန္တဲ့သူေတြ ရွိလာတယ္။ လူထုုေဒၚအမာတိုု႔လိုု လူထုုဦးစိန္၀င္းတိုု႔ကိုုယ္တိုုင္က ျမန္မာျပည္အေရးကိုု ေျပာဆိုုမႈေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုုဇာဂနာက စစ္အစုုိးရကိုု ေ၀ဖန္လိုု႔ဆိုုျပီး အပိတ္ခံရတယ္။ ဒါေတြဟာ တေယာက္တလက္ႏိုုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ လုုိ႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ေအာ္ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကိုုေက်ာ္သူတိုု႔ရဲ့ နာေရးကူညီမႈအသင္း လႈပ္ရွားမႈေတြလည္း လူငယ္ေတြက စိတ္၀င္စားၾကတယ္ဗ်။
ဟုုတ္ကဲ့ပါဆရာ။ ေနာက္တခုု ထပ္ေျပာခ်င္တာက အင္တာနက္ဆက္သြယ္ေရးက ေမြးဖြားလိုုက္တဲ့ လႈိင္းသစ္ေပါ့ေနာ္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္နဲ႔ အင္တာနက္မွာ တိုုက္ရိုုက္ ျမန္မာလိုု ေရးသားလာၾကတာေတြက အစပ်ဳိးေနျပီေလ။ ၂၀၀၇ မတုုိင္ခင္ကတည္းက လူငယ္ေတြကိုုယ္တိုုင္က သူုုတုုိ႔ ခံစားခ်က္ေတြ အေတြးအျမင္ေတြကိုု လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုုတ္ တင္ျပတာေတြ၊ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုုံၾကတာေတြ ရွိလာေနျပီလိုု႔ ေျပာလိုု႔ ရမယ္ ထင္တယ္ ဆရာ။
ဟုုတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားတိုု႔ ၂၀၀၇ မွာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္လာတာကိုု ခင္ဗ်ားတုုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလား။ ဆူးေလးဘုုရားလမ္းမၾကီးမွာ သံဃာေတာ္ေတြက ေမတၱာသုုတ္ေတြ ရြတ္ဆိုုျပီး ၾကြခ်ီလာၾကတယ္။ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြက ေဘးကေန လက္ေတြ စီတန္း ခ်ိတ္လိုု႔ လိုုက္ပါလာတာဗ်ာ။ က်ေနာ္တိုု႔မွာ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထတယ္။ ရင္ထဲမွာ တုုန္လိုုက္တာေလ။ ျမန္မာျပည္ၾကီးအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ အသြင္ကူးေျပာင္းမယ္၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့မယ္၊ ညီညြတ္ၾကေတာ့မယ္ ဆိုုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အရမ္းကိုု ျမင့္မားလာခဲ့တယ္ေလ။
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တိုု႔ မ်က္စိေရွ႔မွာ ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ ကိုု စစ္အုုပ္စုုက ပစ္သတ္လိုုက္တယ္။ သတင္းေတြကလည္း ဘယ္ေလာက္ျမန္သလဲဆိုုရင္ က်ေနာ္တိုု႔က ရန္ကုုန္မွာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ေနရသလိုုမ်ဳိး အင္တာနက္မွာ သတင္းေတြ တက္ေနျပီ။ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ကလူေတြက အယ္ဂ်ာဇီးရားက သတင္းေတြကိုု ၾကည့္ေနရျပီ။
ဒါေပမယ့္ စစ္အုုပ္စုုက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္နဲ႔ အင္န္အယ္ဒီပါတီကိုု ေခ်မႈန္းခဲ့သလိုုမ်ဳိးပဲ၊ အခုုေပၚထြက္လာတဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးက အင္အားစုုေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈေတြကိုု ေခ်မႈန္းခဲ့တာ ျဖစ္တယ္ လိုု႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာ တခုုက တိုုင္းျပည္ရဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကိုု ေတာင္းဆိုုေနတာေတြက တိုုင္းျပည္ကိုု ပ်က္စီးေစတဲ့ ဆူးေညွာင့္ခလုုပ္ေတြမိုု႔လိုု႔ စစ္အုုပ္စုုက ဖယ္ရွားပစ္လိုုက္တာလားလိုု႔ ေမးခ်င္စရာျဖစ္လာတယ္။
တကယ္တမ္းကေတာ့ ဆရာရယ္၊ က်ေနာ္တိုု႔ျမင္တာကေတာ့ ၈၈ မ်ဳးိဆက္ေက်ာင္းသားေတြကိုု အဲသည္တုုန္းက စစ္အုုပ္စုုက ၾသဂုုတ္လ ေလာင္စာဆီအေရးအခင္းမွာ ဖမ္းတယ္။ စုုစုုေႏြးတိုု႔၊ ကိုုထင္ေက်ာ္တိုု႔လူေတြကိုု ဖမ္းတယ္။ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္မွာ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကိုု စီး၊ သံဃာေတြကိုု ႏွင္ထုုတ္၊ ေရႊ၀ါေရာင္အေရးအခင္းေၾကာင့္ လူေတြ၊ သံဃာေတြဟာ တိုုင္းတပါးအထိ ထြက္ေျပးၾကရတယ္။ ကိုုေက်ာ္သူတိုု႔၊ ျဖဴျဖဴသင္းတိုု႔၊ သန္းျမင့္ေအာင္တိုု႔ကိုု ရန္ရွာတယ္။ ပိတ္ဆိုု႔တယ္။ ကိုုဇာဂနာကိုု ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြးတယ္ ဆိုုျပီး ေခၚယူ ထိန္းသိမ္းလိုုက္တယ္။ ဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ လူငယ္ေတြ၊ ဘုုန္းၾကီးေတြကိုု ၂၀၀၈ မွာ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ ရွည္ေတြ ခ်တယ္။ ဒါေတြကိုု ေျပာမယ္ဆိုုရင္ ဆုုံးမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲသည္မွာ တေယာက္တလက္ ႏိုုင္ငံေရးက တကယ္တန္္းမွာ ဘယ္ကိုုပဲ လမ္းကိုု ဦးတည္သလဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ဆီကိုုပဲ အားလုုံးရဲ့ အာရုုံက ျပန္ေရာက္သြားတယ္ မဟုုတ္လား ဆရာ။ ႏိုုင္ငံရဲ့ အေျဖဟာ ႏိုုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္းရဲ့ ထြက္ေပါက္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ပတ္သက္မႈကိုုပဲ ျပန္ဦးတည္တယ္ မဟုုတ္လား။
၂၀၀၇ မ်ဳိးဆက္ေတြကိုု အမွတ္ရတာ ေျပာရရင္ သူတိုု႔ဟာ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေလးေတြ ျဖစ္တယ္။ ၈၈ အေရးအခင္းတုုန္းက သူတိုု႔က ေမြးခါစ၊ သုုိ႔မဟုုတ္ ငယ္ငယ္ပဲ ရွိဦးမယ္။ သူတိုု႔မ်ဳိးဆက္က သံဃာ့အေရးအခင္းမွာ ပထမဦးဆုုံး သံဃာေတြကိုု လက္ဆင့္ကမ္းခ်ိတ္ျပီး ခ်ီတက္လာတယ္။ ဒါဟာ စစ္အစုုိးရကိုု သူတိုု႔အေနန႔ဲ ပထမဦးဆုုံး ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့ အေတြ႔အၾကဳံပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတိုု႔ ဘာဆက္လုုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ဘာဆက္လုုပ္ၾကမွာလဲ ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းက အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ေမးၾကတယ္။ ျပည္ပက အဆက္အသြယ္ေတြကိုုလည္း ေမးျမန္းၾကတယ္။ သူတုုိ႔အသိုုင္းအ၀ုုိင္းမွာ တကယ္တန္းက်ေတာ့ ဒီကေန ဘယ္ဆက္လုုပ္ရမယ္ ဆိုုတာက အေျဖမရွိဘူး။
အဲသည္မွာ အင္န္အယ္ဒီပါတီကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ဘာမွ ပတ္သက္လာတာမ်ဳိး မရွိဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆုုံးမွာ ခ်ီတက္ၾကရင္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ခံေနရတဲ့ အိမ္ကိုု သံဃာေတာ္ေတြ၊ လူငယ္ေတြ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒါဟာ ေရႊ၀ါေရာင္အေရးေတာ္ပုုံရဲ့ ထြက္ေပါက္ဆိုုတာရဲ့ နမိတ္ပုုံပဲ လိုု႔ ေျပာၾကရမယ္။
ဒီလိုုနဲ႔ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ႏိုုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္းဟာ ႏိုုင္ငံတကာအလယ္မွာ ေျဖရွင္းရဖိုု႔ ျဖစ္လာေတာ့ ျပည္သူေတြ ကိုုယ္တိုုင္က၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ဆီကိုု သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ ေရႊ၀ါေရာင္တုုန္းက ခ်ီတက္ခဲ့သလိုုမ်ဳိး၊ ႏိုုင္ငံတကာက ဒီအေရးအခင္းမွာ စစ္အုုပ္စုုနဲ႔ ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာဖိုု႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုုပဲ ဦးတည္ခဲ့တာကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ စစ္အုုပ္စုုက ဗိုုလ္ေအာင္ၾကည္ကိုု ဆက္ဆံေရး၀န္ၾကီးခန္႔တယ္။ ကုုလသမဂၢကိုုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ေပးေတြ႔တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ့ သတင္းစကားကိုု ႏိုုင္ငံတကာကိုု ထပ္ဆင့္ ျဖန္႔ခ်ိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အုုပ္စုုရဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုုင္အဖြဲ႔အခ်ဳိ႔က ေဒၚစုုက ျမန္မာျပည္အေရးကိုု ေျဖရွင္းဖိုု႔ တိုုင္းရင္းသားေတြကိုု ကိုုယ္စားမျပဳဘူးလိုု႔ ထုုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုုတာေတြ ရွိလာတယ္ေလ။
ဒါေပမယ့္ ေဒၚစုုဟာ ျပည္သူလူထုုအတြက္ တိုုင္းျပည္အတြက္ အေျဖရွာႏိုုင္ဖိုု႔ လိုုအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဆူးေညွာင့္ခလုုတ္မဟုုတ္ဘူးဆိုုတာ အဲသည္မွာ ေပၚလြင္လာတယ္လိုု႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ကဲ … ဒီမွာ ခဏ နားၾကပါစုုိ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္တိုု႔ ရန္ကုုန္မွာက ဖုုံးေတြကိုု အၾကာၾကီး ဒါမ်ဳိး ေျပာလိုု႔ သိပ္ေကာင္းတာ မဟုုတ္ဘူး။
